Z Watykanu

Troska o świat stworzony

Eko-Watykan

Rzym tonie w śmieciach: obrazy przepełnionych pojemników publikuje co raz światowa prasa. Jak zatem wygląda sytuacja w położonym w centrum Wiecznego Miasta Watykanie? Czy „wyspa świętych” również boryka się z problemem nadmiaru śmieci? Na te pytania odpowiedział Rafael Ignacio Tornini, szef działu ogrodnictwa i służb komunalnych w Gubernatoracie Państwa Watykańskiego w rozmowie z włoską agencją Ansa.

Najmniejsze państwo na świecie jest również jednym z najbardziej „zielonych”, w końcu znaczna część jego terytorium jest pokryta ogrodami. Jednorazowy plastik wkrótce stanie się przeszłością – powiedział Tornini. A śmieci? Aby je zebrać i poddać recyklingowi, Watykan ma swój własny system, który jest w dużej mierze zgodny ze standardami ustalonymi przez Unię Europejską. Od 2016 r. w państwie istnieje nawet specjalne składowisko odpadów, nazywane centrum ekologicznym. W pierwszych 6 miesiącach tego roku 98 proc. śmieci, które wylądowały na składowisku odpadów niebezpiecznych, zostało przesortowanych. Celem jest, oczywiście, 100 proc., co powinno zostać osiągnięte w przyszłym roku. Jeśli chodzi o „normalne” odpady, jeszcze 3 lata temu tylko 35 proc. było sortowanych; dziś odsetek ten wynosi 55 proc., a w ciągu 2-3 lat powinien osiągnąć poziom 75 proc. Watykan produkuje ok. 1000 ton odpadów rocznie.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Raport o prześladowaniach

Alarmująca skala dyskryminacji chrześcijan

Reklama

W alarmującym tempie rośnie skala prześladowań i dyskryminacji, których doświadczają chrześcijanie. Wspólnota międzynarodowa nie wyciąga z tego żadnych konsekwencji albo w ogóle nie zwraca na to uwagi. Prześladowcy chrześcijan mogą liczyć na bezkarność – powiedział wiceszef papieskiej dyplomacji ks. Antoine Camilleri podczas prezentacji raportu na temat prześladowania chrześcijan.

Dokument ten został przygotowany na wniosek brytyjskich władz. W Rzymie zaprezentowano go w bazylice na Wyspie Tyberyjskiej. Świątynia ta została wybudowana ku czci św. Wojciecha. Po złożeniu w niej relikwii św. Bartłomieja zmieniono też jej nazwę. Z woli Jana Pawła II jest ona rzymskim sanktuarium nowych męczenników.

Ksiądz Camilleri zauważył, że w niektórych regionach świata dochodzi do tak daleko idących prześladowań, że można już mówić wręcz o ludobójstwie, systematycznym wymazywaniu obecności chrześcijan ze społeczeństwa i kultury. Dochodzi do tego również w miejscach, gdzie wyznawcy Chrystusa są pierwotnymi mieszkańcami.

Evangelii gaudium

Jak wdrażać w życie wizję Franciszka

Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji organizuje II międzynarodowe spotkanie poświęcone perspektywom wdrożenia w życie Kościoła adhortacji apostolskiej „Evangelii gaudium”. Odbędzie się ono w dniach 28-30 listopada br.

W spotkaniu wezmą udział biskupi, kapłani i świeccy, którzy w ramach konferencji episkopatów i na poziomie diecezjalnym zajmują się ewangelizacją oraz tematami jej pokrewnymi.

Synod o Amazonii

Konstruktywna krytyka

Okrytyczne podejście do dokumentu roboczego przyszłego synodu biskupów o Amazonii apeluje kard. Gerhard Ludwig Müller. Były prefekt Kongregacji Nauki Wiary przypomina, że tekst ten nie ma nic wspólnego z magisterium Kościoła. Nie ma więc obawy, że krytykując dokument, atakujemy Ojca Świętego.

Reklama

Instrumentum laboris, zdaniem kard. Müllera, jest słabe nie tylko pod względem teologicznym, ale w niektórych miejscach wręcz wprowadza zamieszanie w ważnych kwestiach wiary.

Wolność religijna

Szczyt Watykan – USA

Watykan i Stany Zjednoczone zorganizują wspólnie spotkanie na temat wolności religijnej. Szczyt jest planowany na 2 października br. Ma służyć m.in. podkreśleniu znaczenia współpracy z organizacjami związanymi z religią w dziedzinie ochrony wolności religijnej.

Z twittera papieża Franciszka

Wiara jest darem, który podtrzymuje żywą, głęboką i piękną pewność: jesteśmy dziećmi umiłowanymi przez Boga.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.