Reklama

Niedziela Podlaska

Nieść ogień wiary

Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym „Dobry Pasterz” z bielskiej bazyliki świętowała 30-lecie działalności. Uroczystej Mszy św. przewodniczył i Słowo Boże wygłosił bp Piotr Sawczuk.

Niedziela podlaska 26/2021, str. IV

[ TEMATY ]

Odnowa w Duchu Świętym

Ks. Marcin Gołębiewski/Niedziela

Bielska wspólnota działa najdłużej na terenie diecezji drohiczyńskiej

Bielska wspólnota działa najdłużej na terenie diecezji drohiczyńskiej

Bielska wspólnota jest najdłużej działającą na terenie diecezji drohiczyńskiej. Jest jej równolatką. Od trzech dekad zrzesza ludzi pragnących pogłębiać swoją wiarę i odnawiać się poprzez otwarcie na Ducha Świętego.

Radosne dziękczynienie

Uroczystość 19 czerwca zgromadziła nie tylko członków wspólnoty „Dobry Pasterz”, ale również innych, działających na terenie diecezji drohiczyńskiej oraz archidiecezji białostockiej i diecezji łomżyńskiej. Swoją obecnością zaszczycił wiceprzewodniczący Krajowego Zespołu Koordynatorów Odnowy w Duchu Świętym Jerzy Malisiewicz, który przybył wraz z małżonką. Obecni byli również kapłani oraz siostry zakonne związani ze wspólnotą.

W homilii biskup przypomniał, że zadaniem chrześcijan jest nie tyle przekazywanie informacji o wierze, co niesienie ognia wiary współczesnemu światu. Dzięki temu dokonuje się transformacja. Jej siłą sprawczą jest dawanie świadectwa. Polega ono na pokazywaniu sobą, że Chrystus żyje i zbawia. Czyni to mocą Ducha Świętego. Zwracając się do członków wspólnoty, dziękował im za trzydziestoletnie otwieranie się na łaskę Ducha Świętego. – Chcemy dziś wielbić Pana ze tę łaskę, że zechciał wami posłużyć się w swoim planie zbawiania. Trzeba nam dzisiaj dziękować, także za ludzi, którzy wam pomogli, którzy wam posługiwali, którzy z wami się modlili – powiedział biskup.

Podczas Eucharystii nie zabrakło radosnych śpiewów wyrażających wdzięczność za trzydziestoletnią działalność. Kolejna część spotkania miała miejsce w LO im. Tadeusza Kościuszki. Tam uczestnicy nie tylko mogli zasiąść przy wspólnym stole, ale przede wszystkim spotkać się, aby umocnić więzy wspólnoty. Wymownym akcentem była inscenizacja oparta na książce Daniela Ange Zraniony Pasterz.

W mocy Ducha Świętego

Odnowa to ruch w Kościele otwarty na strumień łaski na wzór Pięćdziesiątnicy. Jest to wysoce zróżnicowany zespół jednostek, grup i działań często niezależnych, które łączy to samo podstawowe doświadczenie i które stawiają sobie te same cele. Doświadczeniem jednoczącym grupy Odnowy jest tzw. chrzest w Duchu Świętym, zwany inaczej wylaniem Ducha Świętego. Polega on na ożywieniu darów złożonych przez Boga po przyjęciu sakramentów. Wiąże się ze szczególną interwencją Ducha Świętego, której wynikiem najczęściej jest nawiązanie osobistej relacji z Bogiem, pogłębiona modlitwa i życie sakramentalne, radość i pokój wynikający z bliskości Boga, często zauważony przez najbliższe otoczenie, pragnienie opowiadania innym o tym doświadczeniu, zaangażowanie się w różne działania Kościoła.

Reklama

Wspólnota ,,Dobry Pasterz”

Młodzież zrzeszona w ruchu Światło-Życie z Bielska Podlaskiego jeszcze przed 1991 r. spotykała się z grupami Odnowy w Duchu Świętym ,,Jan Apostoł” i ,,Nowy Izrael” w Białymstoku. Przez 3 lata Marek Wołosowicz, Bogdan Zdzitowiecki, Antoni Wróblewski i Marek Karpiesiuk co tydzień dojeżdżali do Białegostoku na spotkania modlitewne. Mimo wspólnych korzeni, osoby te czuły, że Bóg wzywa ich do spotkań na terenie Bielska Podlaskiego.

Polecając Bogu w modlitwie tę sytuację, zaczęli organizować spotkania na wzór spotkań modlitewnych Odnowy w Duchu Świętym. Stawały się one coraz liczniejsze. 25 listopada 1991 r. odbyło się pierwsze spotkanie modlitewne (założycielskie) a prowadzili je Elżbieta Urban oraz Renata i Antoni Wróblewscy. Słowa ,,czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie…” (Łk. 21, 36), były najważniejsze podczas tego spotkania i miały wpływ na późniejsze rozeznanie imienia wspólnoty – ,,Dobry Pasterz”.

Na przestrzeni lat liderami wspólnoty byli: Antoni Wróblewski, Marek Karpiesiuk, Krystyna Chojnacka, Mirosława Jancewicz, Zbigniew Lewczuk, Ewa Koc a obecnie Renata Wróblewska. Opiekunami duchownymi byli księża: Roman Kowerdziej, Mariusz Tołwiński, Krzysztof Kisielewicz, Wiesław Niemyski, Robert Solka, Dariusz Kucharek, Krzysztof Rzepczyński, Robert Figura, Paweł Solka, a obecnie Mateusz Roguski Szczególnie zaangażowane w życie naszej wspólnoty były siostry Katarzyna Kuczera i Anastazja Macoha ze Zgromadzenia Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi.

Reklama

Spotkania grupy modlitewnej już od 30 lat odbywają się w każdy wtorek. Rozpoczynają się uczestnictwem w Eucharystii o godz. 18. Kolejna część spotkania ma miejsce w salkach parafialnych, gdzie wspólnota uwielbia Boga i rozważa Słowo Boże – rozeznane na każdy tydzień. Raz w miesiącu celebrowana jest Msza św. w intencji wspólnoty, zaraz po niej – adoracja Najświętszego Sakramentu.

Aby łaska odnowy nie została zmarnowana, członkowie wspólnoty podejmują styl życia ,,Nasze Credo”. Przez wiele lat organizowali bezalkoholowe bale sylwestrowe. Odpowiadają za prowadzenie czuwania przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego. Wspólnota aktywnie uczestniczy także w życiu parafii: w nabożeństwach różańcowych, Drodze Krzyżowej, adoracji Wielkiego Tygodnia, a także dekorując jeden z ołtarzy na uroczystość Bożego Ciała. Corocznie biorą udział w czuwaniu Wspólnot Odnowy na Jasnej Górze w Częstochowie i Ostrołęckich Spotkaniach Charyzmatycznych. Bielska wspólnota jest „matką” wspólnot z Hajnówki, Ciechanowca, Sokołowa i w pewnym sensie „babcią” wspólnoty węgrowskiej i brańskiej.

Wspólnota zaprasza wszystkich, którzy chcą doświadczyć radosnego chrześcijaństwa i osobiście spotkać Jezusa oraz zaprosić Go, by był Panem i Bratem.

2021-06-22 14:25

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Moc charyzmatów

Nie budujmy sami sobie „wieży do nieba”, ale zaufajmy Duchowi Świętemu. O charyzmatach, charyzmatykach i roli Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym w Kościele mówi bp Andrzej Przybylski.

Maciej Orman: Ksiądz Biskup jest charyzmatykiem?

CZYTAJ DALEJ

Św. Andrzej Apostoł

Niedziela podlaska 47/2001

[ TEMATY ]

św. Andrzej

pl.wikipedia.org

Luca Giordano, Męczeństwo św. Andrzeja

Luca Giordano, Męczeństwo św. Andrzeja

Święty Andrzej Apostoł jest jedną z bardziej popularnych postaci spośród katalogu świętych. Świadczy o tym fakt, że rozpoczyna on listę 30 świętych i 32 błogosławionych noszących to imię. Jest on bardzo popularnym świętym również w Polsce. Potwierdzeniem tego są obecne w polskiej kulturze liczne przysłowia i zwyczaje związane z obchodzeniem jego święta.

Św. Andrzej Apostoł pochodził z Betsaidy i był młodszym bratem św. Piotra. Z pochodzenia był Żydem. Tak jak jego brat, był rybakiem. Początkowo św. Andrzej był uczniem św. Jana Chrzciciela. On właśnie jako pierwszy z braci miał szczęście spotkać Pana Jezusa nad Jordanem. Scenę powołania Andrzeja na Apostoła opisują wszyscy ewangeliści. Z uwagi na to, że jako jeden z pierwszych został uczniem Pana Jezusa, wszyscy umieszczają św. Andrzeja na czwartym, a nawet na drugim miejscu w wykazach Apostołów. Bardzo szczegółowo opisał moment powołania naoczny świadek, św. Jan: "Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa rzekł:´Oto Baranek Boży´. Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: ´Czego szukacie?´ Oni powiedzieli do Niego: ´Rabbi! - to znaczy: Nauczycielu - gdzie mieszkasz?´ Odpowiedział im: ´Chodźcie, a zobaczycie´. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: ´Znaleźliśmy Mesjasza´ - to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa" (J 1, 35-41).

Jednak to powołanie nie było trwałe. Opuścili oni Jezusa po pierwszym spotkaniu i wrócili do Galilei, do swego rybackiego życia. Ewangelista Mateusz opisał scenę powtórnego powołania braci Andrzeja i Szymona zajętych pracą rybacką. Ewangelista pisze, że Jezus powiedział do nich: "Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi". A ich odpowiedź była natychmiastowa: "Zostawili sieci i poszli za Nim". Ewangelie wspominają jeszcze Andrzeja dwa razy. Przy cudownym rozmnożeniu chleba, kiedy Pan Jezus zapytał Filipa: "Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili?" - św. Andrzej rzekł do Niego: "Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?" (J 6, 5-9).

Ostatni raz występuje on w Ewangeliach jako pośrednik między poganami a Panem Jezusem: "A wśród tych, którzy przybywali oddać pokłon (Bogu) w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy, i prosili go mówiąc: ´Panie, chcemy ujrzeć Jezusa´. Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi" ( J 12, 20-22).

O ile mamy jakieś informacje o życiu św. Andrzeja przed Zesłaniem Ducha Świętego, o tyle trudniej jest ustalić miejsce jego życia po Pięćdziesiątnicy. Tradycja chrześcijańska próbowała odtworzyć historię jego działalności. Orygenes mówi, że św. Andrzej pracował w Scytii, między Dnieprem a Donem. Według wielu innych miał ewangelizować w Azji Mniejszej, a stamtąd prawdopodobnie udał się do Achai, w której poniósł śmierć męczeńską.

Jak wielkim zainteresowaniem cieszyła się postać św. Andrzeja świadczą liczne apokryfy. Do najciekawszych należą: Dzieje Andrzeja z II i III w. oraz Męka Andrzeja z IV w. Według nich św. Andrzej po Pięćdziesiątnicy udał się do Achai, gdzie swoje nauczanie popierał wieloma cudami, którymi pozyskał wielu nowych wyznawców Chrystusa. Wśród tych cudów były: uzdrowienia chorych, wypędzanie złych duchów z opętanych, a nawet wskrzeszenia umarłych. Według apokryfów św. Andrzej został aresztowany po przybyciu do miasta Patras na Peloponezie przez namiestnika rzymskiego, który skazał go potem na śmierć poprzez ukrzyżowanie. Św. Andrzej przyjął ten rodzaj śmierci z wielką radością, bo przez to mógł jeszcze bardziej upodobnić się do Pana Jezusa. Tak oto opisywane jest jego męczeństwo: "Dotarłszy do miejsca, gdzie przygotowano krzyż, wykrzyknął wielkim głosem: ´Witaj krzyżu! Uświęcony przez Ciało Chrystusa i ozdobiony przez Jego członki niby perły! Zanim Pana wzniesiono na tobie, budziłeś bojaźń ludzką. Ale teraz, źródło niebieskiej miłości, stałeś się nieskończenie upragniony. Ci, którzy wierzą, znają radość, jaką ty zawierasz, i nagrodę, jaką gotujesz. Idę ku tobie spokojny i radosny. (...) O dobry krzyżu, któremu członki Pańskie przydały tyle blasku i piękności, krzyżu długo pożądany. (...) Weźmij mnie spośród ludzi i zwróć mnie Mistrzowi mojemu, aby Ten, który mię przez ciebie odkupił, przez ciebie również mnie otrzymał´. A tak mówiąc, zdjął szaty i dał je oprawcom. Oni zaś dźwignęli go na krzyż, napięli jego ciało powrozami i zawiesili go tak, jak im kazano".

Te same apokryfy mówią, że męczeństwo św. Andrzeja odbyło się publicznie wobec 12000 ludzi. W czasie gdy był już na krzyżu osłoniła go nadzwyczajna jasność, tak iż na Apostoła nie można było patrzeć. Trwało to około pół godziny, aż do jego śmierci. Być może, że śmierć Apostoła została ubarwiona we wspomniane szczegóły późniejszą legendą. Jednak wydaje się rzeczą pewną, że opis jest oparty na fakcie przekazanym ustnie: "Św. Andrzej poniósł śmierć za Chrystusa w Patras przez ukrzyżowanie". Według podania krzyż, na którym poniósł on śmierć miał postać litery X, dlatego krzyż w tej postaci zwykło się nazywać " krzyżem św. Andrzeja". Tradycja podaje także czas śmierci św. Andrzeja. Nastąpiła ona 30 listopada ok. 65 r. po narodzeniu Chrystusa.

Relikwie św. Andrzeja w 356 r. przewieziono z Patras do Konstantynopola i umieszczono je w kościele Apostołów. W 1202 r. Krzyżowcy po zajęciu Konstantynopola zabrali ze sobą relikwie św. Andrzeja do Amalfi, w pobliżu Neapolu. Głowę zaś św. Andrzeja papież Pius II kazał przywieźć do Rzymu. Umieszczono ją w Bazylice św. Piotra w myśl zasady, że skoro obu braci połączyła wspólna krew, powinna również połączyć i wspólna chwała ołtarza. 25 września 1964 r. papież Paweł VI w duchu ekumenizmu nakazał zwrócić relikwię głowy św. Andrzeja kościołowi w Patras.

W ciągu wieków ustanowione zostały trzy zakony pw. św. Andrzeja: Córki Krzyża św. Andrzeja, posługujące chorym oraz ubogim; Siostry Opatrzności od św. Andrzeja, których celem jest opieka nad chorymi; Zakon św. Andrzeja.

Pierwszy kościół ku czci św. Andrzeja wystawiono w Konstantynopolu w 357 r. Najdawniejszy wizerunek św. Andrzeja pochodzi z V w. i jest w mozaice bazyliki św. Apolinarego w Rawennie.

W Polsce także kult św. Andrzeja jest bardzo żywy. Ku jego czci wystawiono w naszej ojczyźnie 121 kościołów i kaplic. Najstarszy z nich to kościół romański w Krakowie przy ul. Grodzkiej. Imię Apostoła należy do najczęściej spotykanych w Polsce. Ma to swoje odbicie w naszej literaturze pięknej. W Polsce jest ponad 60 miejscowości, które zapożyczyły swoją nazwę od imienia św. Andrzeja.

Ponieważ na św. Andrzeja kończy się zazwyczaj rok kościelny, a z Adwentem zaczyna się nowy, chłopcy i dziewczęta z roztopionego wosku zgadywali, kto z nich pierwszy się ożeni lub wyjdzie za mąż. Wróżby te nazywano "andrzejkami".

Z dniem św. Andrzeja Apostoła lud polski łączył różne przysłowia. Oto niektóre z nich: "Gdy św. Andrzej ze śniegiem bieży, sto dni śnieg na polu leży"; "Kiedy na Andrzeja poleje, poprószy, cały rok nie w porę rolę moczy lub suszy"; "Na św. Andrzeja dziewkom z wróżby nadzieja".

CZYTAJ DALEJ

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom 2022

2022-11-30 11:20

[ TEMATY ]

Caritas

Ruch Światło-Życie AL

Oaza ma prowadzić do życia w świetle

Oaza ma prowadzić do życia w świetle

Wraz z początkiem Adwentu rusza doroczna akcja charytatywna Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom. Prowadzona jest wspólnie przez organizacje charytatywne czterech Kościołów: Caritas Kościoła Rzymskokatolickiego, Diakonię Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego (Diakonię Polską), Diakonię Kościoła Ewangelicko-Reformowanego oraz Eleos Kościoła Prawosławnego. W ramach tej ekumenicznej inicjatywy Diakonia Polska rozprowadzi w tym roku 10 tys. świec. Pozyskane w ten sposób fundusze zostaną przeznaczone na pomoc potrzebującym dzieciom.

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom zostało zainicjowane przez Caritas Polska w 1993 r. W 2000 r. do inicjatywy przyłączyły się Diakonia Polska i Eleos Kościoła Prawosławnego, a dziewięć lat później dołączyła Diakonia Kościoła Ewangelicko-Reformowanego. Akcja po raz dwudziesty trzeci ma więc charakter ekumeniczny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję