Batat wywodzi się z Ameryki Południowej, ale jest uprawiany we wszystkich krajach podzwrotnikowych Ameryki, Afryki i Azji. Jadalną częścią jest bulwa o charakterystycznym stożkowym kształcie. Kolor korzenia jest uzależniony od odmiany batata i waha się od kremowego po fioletowy.
Wyróżnia się dwie odmiany batatów – słodkie oraz gorzkie. Jak można się domyślić, te słodkie są jadalne i smaczne. Odmiana gorzka zawiera w składzie substancje trujące, przez co nie nadaje się do konsumpcji.
Węglowodany są głównym materiałem zapasowym batata. Zawartość białka to nawet 9%, z czego 35-65% stanowi białko właściwe. Bulwa zawiera wszystkie aminokwasy egzogenne, które są niezbędne do utrzymania bilansu wodnego oraz równowagi kwasowo-zasadowej organizmu.
Dzięki dużej zawartości wielonienasyconych kwasów tłuszczowych bataty są dobrym wyborem dla osób z miażdżycą, nadciśnieniem czy otyłością. Zawartość w bulwach batatów: witaminy C, prowitaminy A, ?- i ß-tokoferolu, tiaminy, niacyny, ryboflawiny, kwasu pantotenowego, choliny, folacyny, witaminy B6 oraz witaminy K może zapobiegać ślepocie.
Ponadto występujące w bulwach witamina C oraz ß-karoten dzięki działaniu przeciwzapalnemu mogą być pomocne w zmniejszeniu nasilenia objawów astmy, zapalenia kości i stawów oraz reumatoidalnego zapalenia stawów.
Reklama
Słodkie ziemniaki są cennym źródłem związków mineralnych, takich jak: potas, chlor, fosfor, wapń, siarka, magnez, jod, żelazo, mangan, miedź czy selen. Warzywo bogate jest również w antocyjany oraz karotenoidy. Związki te pozytywnie wpływają na pracę ośrodkowego układu nerwowego, wspomagają koncentrację oraz pamięć, a także zmniejszają ryzyko chorób degeneracyjnych mózgu.
Mimo słodkiego smaku bataty mają niski indeks glikemiczny, przez co są odpowiednie dla osób z cukrzycą czy insulinoopornością. Warto jednak spożywać je z umiarem. Nie zaleca się zbyt mocno rozgotowanych – spowoduje to wzrost indeksu glikemicznego.
Bataty warto włączyć do diety – z pewnością wzbogacą nasz organizm. Aby zachować wszystkie ich niezbędne składniki, zaleca się serwowanie ich ugotowanych na parze lub pieczonych. Warzywo to może być podawane jako dodatek węglowodanowy do obiadu, a także do zup, sosów czy nawet deserów.
To popularne warzywo ma wiele właściwości zdrowotnych. Można je wykorzystać na wiele sposobów.
Rzodkiewka to roślina wywodząca się z Chin. Jest uprawiana na całym świecie, w tym również w Polsce. Należy do rodziny kapustowatych, zwanych inaczej krzyżowymi. Swoje miejsce znalazła w grupie warzyw korzeniowych, w której jako jedyna jest rośliną jednoroczną. Dostępnych jest wiele odmian rzodkiewki, które różnią się między sobą wielkością, kolorem, a przede wszystkim smakiem. W zależności od odmiany rzodkiewkę można uprawiać w różnych porach roku – zazwyczaj wiosną lub jesienią. Obok popularnych czerwonawych rzodkiewek dostępne są również odmiany czarne, żółte oraz białe. Częścią jadalną rzodkiewki jest, oczywiście, część korzeniowa – zgrubienia łodygowe, są nimi także młode liście i kiełki. Ta wiosenna nowalijka mimo znikomej wartości energetycznej zaliczana jest do warzyw o dużej zawartości odżywczej. Jedna rzodkiewka waży ok. 6 g. W 100 g warzywa znajduje się 16 kcal, 0,7 g białka, 0,1 g tłuszczu i 3,4 g węglowodanów. Rzodkiewka to bogactwo witaminy C. Obok tego dostarcza śladowe ilości tiaminy oraz ryboflawiny czy niacyny. Zawiera również magnez, wapń, siarkę, miedź oraz mangan. Duża zawartość siarki przyczynia się do tego, że rzodkiewka dobrze wpływa na urodę, a w szczególności na bujność włosów. Zawartość żelaza jest niezbędna dla osób z anemią. Dzięki zawartości żelaza, miedzi i manganu rzodkiewka może pozytywnie wpływać na procesy krwiotwórcze. W związku z tym warzywo to jest polecane osobom cierpiącym na niedokrwistość. W nasionach oraz liściach rzodkiewki znajduje się rafanina, która wykazuje właściwości przeciwbakteryjne oraz przeciwgrzybicze. W części korzeniowej zaś są substancje, które dodają rzodkiewce ostrego smaku, a także działają bakteriobójczo.
Proszę o inny zestaw pytań! OK, żartowałam! Odpowiem na to pytanie, choć przyznaję, że się go nie spodziewałam. Wiesz... Gdyby tak patrzeć na mnie tylko przez pryzmat znaczenia mojego imienia, to z pewnością odpowiedziałabym twierdząco. Wszak imię to wywodzi się z greckiego przymiotnika hagné, który znaczy „czysta”, „nieskalana”, „doskonała”, „święta”.
Obiektywnie patrząc na siebie, muszę powiedzieć, że naprawdę jestem kobietą wrażliwą i odpowiedzialną. Jestem gotowa poświęcić życie ideałom. Mam w sobie spore pokłady odwagi, która daje mi poczucie pewnej niezależności w działaniu. Nie narzucam jednak swojej woli innym. Sądzę, że pomimo tego, iż całe stulecia dzielą mnie od dzisiejszych czasów, to jednak mogę być przykładem do naśladowania.
Żyłam na przełomie XIII i XIV wieku we Włoszech. Pochodzę z rodziny arystokratycznej, gdzie właśnie owa doskonałość we wszystkim była stawiana na pierwszym miejscu. Zostałam oddana na wychowanie do klasztoru Sióstr Dominikanek. Miałam wtedy 9 lat. Nie było mi łatwo pogodzić się z taką decyzją moich rodziców, choć było to rzeczą normalną w tamtych czasach. Później jednak doszłam do wniosku, że było to opatrznościowe posunięcie z ich strony. Postanowiłam bowiem zostać zakonnicą. Przykro mi tylko z tego powodu, że niestety, moi rodzice tego nie pochwalali.
Następnie moje życie potoczyło się bardzo szybko. Założyłam nowy dom zakonny. Inne zakonnice wybrały mnie w wieku 15 lat na swoją przełożoną. Starałam się więc być dla nich mądrą, pobożną i zarazem wyrozumiałą „szefową”. Pan Bóg błogosławił mi różnymi łaskami, poczynając od daru proroctwa, aż do tego, że byłam w stanie żywić się jedynie chlebem i wodą, sypiać na ziemi i zamiast poduszki używać kamienia. Wiele dziewcząt dzięki mnie wstąpiło do zakonu. Po mojej śmierci ikonografia zaczęła przedstawiać mnie najczęściej z lilią w prawej ręce. W lewej z reguły trzymam założony przez siebie klasztor.
Wracając do postawionego mi pytania, myślę, że perfekcjonizm wyniesiony z domu i niejako pogłębiony przez zakonny tryb życia można przemienić w wielki dar dla innych. Oczywiście, jest to możliwe tylko wtedy, gdy współpracujemy w pełni z Bożą łaską i nieustannie pielęgnujemy w sobie zdrowy dystans do samego siebie.
Pięknie pozdrawiam i do zobaczenia w Domu Ojca!
Z wyrazami szacunku -
Papież Franciszek podczas całego pontyfikatu nieustannie sprzeciwiał się wojnie i wzywał do pokoju. Słowa zmarłego przed rokiem, 21 kwietnia 2025, papieża nadal poruszają miliony i pokazują, jak potężne jest jego dziedzictwo, przypomniała korespondentka agencji niemieckojęzycznych w Rzymie, Severina Bartonitschek.
„Non rassegniamoci alla guerra!” - “Nie poddawajmy się wojnie!” - rozbrzmiał pod koniec lutego 2026 roku w znanym teatrze Ariston w San Remo głos papieża Franciszka, usilnie ostrzegający miliony uczestników najsłynniejszego włoskiego festiwalu muzycznego. Głos człowieka, który od 2014 roku ostrzegał przed III wojną światową, nie zamilkł nawet po jego śmierci 21 kwietnia 2025 r., w Poniedziałek Wielkanocny. Jego słowa przestrogi i jasne apele o pokój są dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
