Reklama

Aspekty

Aby miłość Jezusa zwyciężała

Członkowie Diecezjalnej Grupy Modlitewnej św. Ojca Pio 12 lutego modlili się o umocnienie więzi rodzinnych. Tego dnia w parafii św. Alberta odbył się drugi w tym roku Wieczór Modlitwy ze św. Ojcem Pio.

2020-02-13 09:47

[ TEMATY ]

Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio

Karolina Krasowska

Spotkaniom towarzyszy niezwykły klimat. Na zdjęciu błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem

- Szereg różnych doświadczeń, które spotykamy każdego dnia każą nam jeszcze bardziej zwrócić się do Pana Boga, po to, żeby Jego miłość potrafiła jeszcze bardziej umocnić życie małżeńskie, rodzinne - mówi ks. Krzysztof Hojzer, egzorcysta, opiekun Diecezjalnej Grupy Modlitewnej św. Ojca Pio. - Sami widzimy ile każdego dnia mamy różnych zagrożeń, czasami w postaci naszej pychy czy egoizmu. Dlatego chcemy prosić Pana Jezusa, aby Jego miłość zwyciężała, bo jak Jego miłość zwycięży to będziemy umieli być mądrzy, cierpliwi, wrażliwi na siebie.

Zobacz zdjęcia: Wieczór Modlitwy ze św. Ojcem Pio

Już niedługo członkowie wspólnoty będą przeżywać rekolekcje wielkopostne. - Chcemy według duchowości św. Ojca Pio przylgnąć całym sercem do Pana Jezusa. Chcemy to czynić każdego roku coraz bardziej. W tym roku chcemy odkryć Jezusa głębiej w Eucharystii - dodaje ks. Krzysztof.

Oprócz Wieczorów Modlitw i zaplanowanych rekolekcji wielkopostnych, co miesiąc jako formacja słowa Bożego w parafii św. Alberta odbywają się spotkania Lectio Divina.

Każdy, kto chciałby zostać członkiem Diecezjalnej Grupy Modlitewnej św. Ojca Pio może to uczynić uczestnicząc w spotkaniach grupy i zgłaszając taką chęć jej opiekunowi ks. Krzysztofowi Hojzerowi.

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bądźcie ogniskami wiary i miłości

2020-01-28 11:31

Niedziela sandomierska 5/2020, str. VII

[ TEMATY ]

spotkanie

Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio

grupa modlitewna

Ks. Wojciech Kania

Pamiątkowe zdjęcie przed kościołem

Samborzec. W parafii Trójcy Przenajświętszej odbyło się diecezjalne spotkanie Grup Modlitwy Ojca Pio.

Pamiętajcie, że jesteście powołani przez Kościół, aby być w świecie ogniskami miłości i szkołami miłości miłosiernej” – powiedział w 1956 r. Ojciec Pio, otwierając dom ulgi w cierpieniu w San Giovanni Rotondo. Do tych słów odniósł się o. Roman Rusek OFMCap., krajowy asystent Grup Modlitwy Ojca Pio.

– Stąd zadania, jakie stają przed członkami tych grup: po pierwsze – mają osobistą pogłębiać wiarę, po drugie – mają świadczyć posługę miłości miłosiernej wobec ubogich, chorych i potrzebujących. W swoich parafiach członkowie grup Ojca Pio poprzez modlitwę mają wspierać osobisty rozwój wiary i wypraszać dla innych łaski, zaś poprzez świadczone dzieła miłosierdzia mają stawać się szkołami miłości miłosiernej – podkreślał ojciec asystent.

Do Samborca na spotkanie formacyjne przybyli członkowie blisko 20 parafialnych oddziałów. Wszystkich przybyłych przywitał ks. Leszek Biłas, asystent diecezjalny Grup Modlitwy Ojca Pio. Gościem specjalnym był wspomniany o. Roman Rusek, który przewodniczył Mszy św. i wygłosił homilię.

Spotkanie rozpoczęła adoracja Najświętszego Sakramentu, w której modlono się o wytrwałość w działaniu dla członków grup. Polecano również wszystkich chorych, samotnych, cierpiących oraz modlono się o owoce trwającego w diecezji Kongresu Eucharystycznego. Modlitwę adoracyjną poprowadził ks. Marian Kowalski, proboszcz parafii. Następnie przybyli uczestniczyli we wspólnej Mszy. Podczas homilii o. Rusek wskazał na kilka aspektów duchowości Ojca Pio oraz na kierunki duchowego rozwoju i działania duszpasterskiego grup modlitewnych. Potem odbyła się agapa.

Grupy Modlitwy Ojca Pio są otwarte na każdego. Jak mówił Ojciec Pio: – Chciałem skierować dusze do Boga, skłonić je do modlitwy, do wspólnej modlitwy, do modlenia się razem z Jezusem. Nie organizowałem grup; wzywałem tylko dusze, by modliły się razem, tak jak tego chce Jezus.

CZYTAJ DALEJ

Kraków: Nowe fakty dotyczące matki Jana Pawła II

2020-02-17 14:04

[ TEMATY ]

Wojtyłowie

Episkopat

Znamiennego odkrycia na temat Emilii Wojtyłowej dokonała dr Milena Kindziuk z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, która na cmentarzu Rakowickim w Krakowie odnalazła dwa nagrobki matki Papieża (sic!). Jeden pochodzi z roku 1929, drugi natomiast z 1934. Jak to możliwe?

- Kiedy Emilia Wojtyłowa zmarła w 1929 roku, najpierw została pochowana w grobie swoich krewnych, należącym do rodziny Kuczmierczyków na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pięć lat później natomiast w 1934 roku została ona ekshumowana i przeniesiona do nowego grobowca w wojskowej części tego samego cmentarza. Oba nagrobki zachowały się do dziś - tłumaczy dr M. Kindziuk. I dodaje: - Na podstawie akt parafialnych oraz dokumentów znajdujących się w Zarządzie Cmentarzy Komunalnych w Krakowie, udało mi się też ustalić ponad wszelką wątpliwość, że w 1934 roku ekshumowano nie tylko matkę Papieża, ale również ciała jego dziadków Marii i Feliksa Kaczorowskich oraz brata przyszłego papieża Edmunda Wojtyły. Obecnie wszyscy spoczywają razem w nowym grobowcu kupionym przez Karola Wojtyłę seniora (ojca Karola i Edmunda) po nagłej śmierci Edmunda, która nastąpiła w 1932 r.

Milena Kindziuk ustaliła też na podstawie dokumentów, że Emilia Wojtyłowa została pochowana od razu w Krakowie, a nie w Wadowicach - jak są przekonani mieszkańcy tego miasta, i jak błędnie podają biografie Jana Pawła II.

Te fakty do tej pory w ogóle nie były znane. Wiadomo było jedynie, że matka Papieża zmarła w 1929 roku i że jej grób znajduje się na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Nowe informacje dotyczące matki Papieża dr Milena Kindziuk z UKSW ustaliła przy okazji przygotowywania książkowej biografii Emilii i Karola Wojtyłów, w związku z planowanym rozpoczęciem ich procesu beatyfikacyjnego oraz ze 100-leciem urodzin św. Jana Pawła II. Książka ukaże się w kwietniu br. nakładem Wydawnictwa „Esprit” oraz „W drodze”. Znajdą się w niej także inne, nowe fakty na temat rodziców i brata Papieża.

CZYTAJ DALEJ

Depresja, czyli życie bez jutra

2020-02-24 15:15

pixabay

W oknie piękna kobieta w kwiecistej sukience. Czeka na wiosnę, szuka jej symptomów. Jest ciekawa, co będzie jutro, po raz pierwszy od bardzo dawna…Dla lekarzy to dobry znak. Zwiastun powrotu do zdrowia.

Kasia? Jej życie zdaje się być usłane różami. Pełna, kochająca się rodzina i wianki z polnych kwiatów plecione z siostrami. Szkoły kończone z wyróżnieniem. Studia medyczne i wielka miłość, której owocem są dzieci. I zawsze „w rękach” Boga. Blisko ludzi. Bóg jeden wie, ile pracy kosztowała uprawa ogrodu, jakim jest życie Kasi.

- Moja starsza siostra była osobą niepełnosprawną. Ja byłam druga, a krótko po mnie na świat przyszła kolejna siostra. Zawsze dbałam o to, by nie zasmucać rodziców. I tak nie było im łatwo – wspomina kobieta – Starałam się mieć dobre wyniki w szkole, nie okazywać złości i spełniać oczekiwania bliskich. Niestety, uległość i umiejętność podejmowania decyzji, rzadko idą w parze.

Kwiaty cięte

Po tym liceum każdy wybierał się na medycynę. Kasia nie miała jasności co w życiu robić, ale żeby dobre świadectwo, ogrom pracy i wiedzy na marne nie poszło, złożyła dokumenty na Uniwersytet Medyczny.

- Co z tego, że mam tytuł lekarza? Ja się nim absolutnie nie czuję! Dostałam się na specjalizację z neurologii dziecięcej, niby to sukces, a ja tego tak nie odbierałam. Nie potrafiłam docenić także rodziny, którą założyłam, bo praca była dla mnie tak stresująca! Diagnostyka, szybkie decyzje, pewność siebie w relacjach z rodzicami pacjentów - nie odnajdywałam się w tym. Czułam się niewystarczająco mądra. Wydawało mi się, że na oddziale powinnam więcej dawać z siebie.

Z każdym dniem Kasia stawała się mniej pewna swych lekarskich umiejętności. Nerwowe sytuacje z pracy przenosiła na grunt rodzinny. Czym jest radość? Już nie pamiętała...

Reakcje kobiety zaniepokoiły bliskich. Doradzili jej, by udała się po pomoc do lekarza rodzinnego. Może to nadczynność tarczycy? Nie chciała się zgodzić z sugestią doktora – epizod depresji. Przecież wstawała do pracy, zajmowała się dziećmi, prowadziła dom! Nie leżała „bez życia” w łóżku!

Wizyta u psychiatry nie pozostawiła złudzeń: zwolnienie lekarskie i odpowiednie leki. Pora na psychoterapię.

Niełatwo było znaleźć terapeutę, z którym połączyła ją nić porozumienia. Ale udało się. Razem dotknęli najwcześniejszych wspomnień Kasi, udali się w głąb jej wrażliwego serca. Analizowali i przepracowywali historię jej życia do czasu, w którym okazało się, że kobieta jest przy nadziei. Obie terapie, farmakologiczna i psychologiczna, dla dobra maleństwa, zostały zawieszone. W zamian za to Kasia dołączyła do grupy wspierającej kobiety zagrożone depresją okołoporodową, która działa przy Fundacji Evangelium Vitae. Pomagała.

Rośliny toksyczne

Urlop macierzyński minął. Trzeba było kontynuować specjalizację. Tym razem Kasia miała obowiązek odbyć dyżury w szpitalu. Neurolodzy nie dyżurują, więc wybrała pediatrię. Znów pojawiły się lęki – spoczywała na niej odpowiedzialność za ludzkie życie! A chaos i złe rozwiązania w systemie służby zdrowia tylko je potęgowały.

Zaniepokojona rodzina poprosiła Kasię o kolejną wizytę u psychiatry. Lekarz rozeznał, że stan kobiety jest na tyle poważny, iż mogłaby targnąć się na swoje życie. Została przyjęta na oddział psychiatryczny.

- Miałam wrażenie, że to nie jest depresja, że ja właściwie oszukuję innych. Nie rozumiałam po co jestem w szpitalu. Ale po co jestem w domu - też nie wiedziałam. Doświadczyłam myśli psychotycznych, które towarzyszą depresji. Czułam że jestem po stronie zła. Nie byłam w stanie prosić o pomoc Boga. Nie spowiadałam się, mimo skrupulatnie wykonanego rachunku sumienia. Tkwiłam w pustce, w totalnym bezsensie - wyjaśnia Kasia – Żyłam w przekonaniu, że zmarnowałam to, co otrzymałam. Nie rozwinęłam talentów, zawiodłam innych. I... ten dotkliwy brak nadziei!

Bliscy chętnie odwiedzali Kasię w szpitalu. Rozmawiali z nią, czytali Pismo Święte, przynosili jej kolorowanki, czy lawendę, z której kobieta plotła koszyczki dla „zabicia czasu”. Rozdawała je potem pielęgniarkom dziwiąc się, że podarunek może kogoś cieszyć. Dzięki pomysłom i oddaniu bliskich, miała kontakt z dziećmi. Czytała im każdego wieczoru bajki przez telefon. Dopóki nie zasnęły. Zdarzało się, że zabierała je na spacer. Tamtego dnia też wzięła dzieci na przechadzkę.

- Zobaczyłam krzak cisu i stwierdziłam, że obojętne czy będę żyć czy nie. I tak nic się nie zmieni. Muszę coś zrobić... Nigdy nie planowałam tego kroku. Po prostu go zrobiłam...

Dyżur miała jej doktor prowadząca. Chyba tylko dlatego Kasia przyznała się do próby samobójczej. Szybka reakcja lekarzy: płukanie żołądka i pobyt na toksykologii uratowały jej życie. Zdecydowano także o kolejnym etapie leczenia. Elektrowstrząsy. W szpitalu spędziła kilka miesięcy „wyprana” emocji. Tęsknota? Oczekiwanie na najbliższych? Nie, tego nie doświadczała.

- Dziś doceniam postawę mojego męża, jego bliskość. On mi towarzyszył przez cały ten trudny czas choroby. Wysłuchiwał i trwał przy mnie. A nasze mamy pomagały w opiece nad dziećmi – kobieta nie kryje wzruszenia – Doświadczyłam też olbrzymiego wsparcia Boga. Jego miłości. A także mocy modlitwy, którą każdego dnia, w mojej intencji zanosiła rodzina, koleżanki ze wspólnoty i wiele innych osób.

Dziś na nowo uczę się zaufania i radości z małych rzeczy. Szukam siebie. Odkrywam na nowo swe pasje. U boku kochających mnie osób. Pod czujną opieką lekarzy.


Kiedy szukać pomocy?

uczucie smutku i przygnębienia, płaczliwość,

zwiększenie lub zmniejszenie apetytu,

trudności w koncentracji,

zmęczenie,

dolegliwości bólowe (brzuch, głowa), które nie reagują na normalne leczenie,

bezsenność lub duża potrzeba snu,

myśli samobójcze.

Gdzie można szukać pomocy?

Dolnośląskie Centrum Zdrowia Psychicznego we Wrocławiu, ul. Korzeniowskiego;

Kliniczny Oddział Psychiatryczny i Leczenia Stresu Bojowego we Wrocławiu, ul. Weigla;

Oddział Psychiatryczny we Wrocławiu, ul. Pasteura:

Oddział Psychiatryczny w Szpitalu w Miliczu;

Wojewódzki Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Lubiążu;

Oddział dla Dzieci i Młodzieży we Wrocławiu, ul. Koszarowa;

Całodobowe centrum wsparcia, tel. 800 70 22 22;

Poradnie Psychologiczno - Pedagogiczne

www.forumprzeciwdepresji.pl;

www.dczp.wroclaw.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję